نوستالژی و غم غمی پنهان که کودک روحم رو برگردوند به روزگاری که به زندگیم حکومت می کرد

کتابی به اسم ((خاطره های پراکنده )) نوشته ی گلی ترقی

   این کتاب پر از تصاویر کودکی بوی یاس وبرف زمستای پر از تبریزی و بوی غذاهای دوست داشتنی

پر از تنهایی وحسرت ٬ حسرت روزهایی که هزار هزار هزار سال از ما دور افتادن یا شاید ما از اونا دور

افتادیم.

چند داستان این کتاب در تهران سی چهل سال پیش و چند تاش توی پاریس بعد از انقلاب ایران میگذره ٬

پیشنهاد میکنم این کتاب رو بخونید٬ حال خوشی داره...

        یازدهم فروردین امسال من به خاطر شرایط کاریم مجبور شده بودم که تعطیلات رو نیمه کاره رها کنم

و به تهران برگردم که خبر رسید باز هم زلزله اومده واین بار در زادگاه من ((بروجرد ))

جدای از همه نگرانیها وبه کمک وسایل ارتباطی مدرن زیاد از خانواده وحال و روزشون بیخبر نموندم

خوشبختانه خسارات این زلزله خیلی زیاد نبود اما برای من یه چیز رو نابود کرد یه چیز که روزگاربرای چند 

تا از شخصیتهای این کتاب هم نابودشون کرده.

     مقامات محلی لرستان بعد از زلزله دستور دادن که باید خونه هایی که به روش دیوار حمال ساخته شدن 

خراب بشن چون دیگه امنیت ندارن ویکی از این خونه ها خونه ی مادر بزرگ من بود اما اون فقط برای من

یه خونه ی مادربزرگ نبود ...

امروز خبردار شدم که خونه سقف خونه رو پایین آوردن وتا چند روز دیگه هم دیوارها دیگه وجود نخواهد

داشت ٬ دیوارهایی که برای من فقط دیوار نیستند بلکه مجموعه ای از بو ها٬صداها٬طعم ها٬رنگها

و...هستند

بوی اسفند٬کاهگل٬پلو روز بعد از عید٬لبوی شب یلدا

رنگ٬رنگ برگ مو٬ گل سرخ ٬خون روی صورتت بعد از یک تصادف تو ختنه سوران پسر خاله ات

جای خالی پدر بزرگ کنار دیوار لب پنچره ی  قدی رو به حیاط

حالا به زودی او دیوارها خراب میشه و جاش یه خونه آهنی ساخته میشه که دیگه نمیتونی شب قبل از خواب

تیرهای سقفش رو بشمری

اون دیوارها دیگه نیستن و تو تمام خاطرات کودکیت رو گم کردی

ای لعنت به اون زلزله ...

نوشته شد به قلم در بیست و ششم بهمن 1385 |

محسن نامجو رو من از سالها قبل میشناسم ،من دانشجو بودم و اون هم دانشجو بود كه من فيلم سازي

ميخوندم و به نظرم اون تاتر من تو يه تاتر نقش كوچيكي رو تمرين مي كردم چند تا از دوستاي محسن هم

توي اون تاتر با من هم بازي بودن اونا ازمن دعوت كردن كه برم وكنسرت نامجو رو كه توي تالار فارابي

بود ببينم ومن رفتم

اون كنسرت با قطعه اي به نام بودا شروع مي شد كه من هنوز هم رنگي ازش تو  يادمه

يادمه كه تا هفته ها از حس ساز وآواز اون كنسرت نشئه ي نشئه بودم و اون آدم واون كنسرت توي ذهنم

مونده آرزو داشتم كاش كاست اون كنسرت در مياومد واون نشئه گي ادامه پيدا ميكرد كه به نظر هيچ وقت در

نيومد

 بود تا چند وقت پيش كه قرار بود يه كليپ كار كنم بعد از صحبتهاي اوليه و خوندن طرح به تهيه كننده گفتم

موسيقي اين كليپ رو به نظر من فقط دونفر ميتونن كار كنن يا حسين عليزاده يا يه كسي كه اسمش رو

نميدونم اما شايد بتونم پيداش كنم ،وقرار شد كه اسم ونشونيش رو پيدا كنم

از دوستام پي جو شدم و با كلي تلاش ودادن نشوني به دوستم مهدي، گفت كه اون آدم محسن نامجوه

موضوع رو براش شرح دادم گفت تازگي چند تا كار ازش شنيده كه توپه توپه قرار شد چند تايي شو بياره

كه بشنوم و آورد

نميدونين چه حالي داد كارهاي خيلي توپي بودن

خلاصه تلفن محسن نامجو رو با كلي اين در و اون در زدن پيدا كردم و بهش زنگ زدم كه متاسفانه به نظر

تلفنش قطع بود ومن نتونستم باهاش تماس بگيرم

خلاصه با اون تهيه كننده بينمون به هم خورد و موضوع كليپ هم منتفي شد اما من همچنان دوست دارم به

محسن نامجو زنگ بزنم خيلي دوست دارم باهاش دوست بشم اما...

محسن نامجو چند روز پيش كنسرت داشت زنگ زدم كه بليت تهيه كنم اما صدايي از اون ور خط گفت كه

كنسرت خصوصيه ودعوتي ومن چقدر مغموم شدم ...كاش ...

نوشته شد به قلم در چهارم بهمن 1385 |

                                بي هيچ واهمه اي ...

                                                            لبريز از آوازت

تمام همهمه ها هيچ ميشوند

                                  در صداي سازت

ورق ميخورم

                 دوباره تو خوانده ميشوي

تو ورق ميخوري

                   تمام زمزمه ها

                                     لبريز زنجره ميشوند و

                                                               پنجره ها

پنجره ها گل ميكنند

                         رو به آفتاب

                                       كه توباشي

                                  ***

دوباره بگو

               تا كي ميان نخوت و خيال

                                              حوصله ام را سر مي بري....

نوشته شد به قلم در دوم بهمن 1385 |