چند روزی را شیراز بودم برای کار ،وآنقدر کارم سنگین بود که بیا و ببین،اما در شیراز چیزهای بسیاری است که از آنها نمیشود گذشت ...

    فرصتی را با هزار رنج خالی کردم و سر از پا ناشناس دویدم تا آستانه ی پارسه آنجا که در آن صبحدم ورودم را آغوش گشوده بود،وسرشار شدم سرشار از غرور سرشار از رنج وسرشار از دلتنگی ...

    نمیدانم بچیزی شبیه تناسخ اعتقادتان هست یا نه

   کاشکی من به روزگار اوج پارسه یکی از نجیب زادگان هخامنشی بودم که ساتراپی های هدیه آورنده در نوروز را به درون کاخ آپادانا

رهنمون میشدم...کاش

   کاشکی آنقدر از این چرک کف دست بهره مند بودم که چیزی میساختم در خور شکوه ایران درحوالی پارسه با همان شکوه و همان بزرگا و همان زیبایی هرچند که در ساهی فروهر نبود که ایران وایرانی دیریست فره اش را گم کرده است.

وکاشکی

          کاشکی

                  کاشکی

داوری

          داوری

                 داوری

در کار

         در کار

                 درکار

                        میبود 

پ.ن

نمیدانم به چیزی شبیه تناسخ اعتقادتان هست؟...

وکاش درآن تناسخ آن که در بالاترین جایگه پارسه بود و نبود هم همراه بود. ...

نوشته شد به قلم در بیست و هفتم اردیبهشت 1387 |

درسکوت سرو و خنکای چمن

اینجا

عرصه ی سکونت

                      نه ،سکوت

                                   نه ،سلطنت توست

توکه

      زمزمه ی

                   تمام

                         زمینی

پ ن :۱- واقعا توی شیراز-با اون همه درخت و آب و نسیم و شاهد اگه حافظ شاعر به این بزرگی نمی شد یه چیزیش کم بود

۲- یه تعدادی توریست اومده بودن زیارت حافظ و جالبش این بود که همه مثل ما که فاتحه میفرستیم و دستمون رو به سنگ قبر میزنیم همین کار رو تکرار میکردن ،برام خیلی جالب بود

نوشته شد به قلم در یازدهم اردیبهشت 1387 |

    آتش گر میکشد از لانه ام

صدای اذانی بیگاه

                         بیدارم می کند

                                           از این همه هذیان

من

    دارد از من زاده می شود 

بی هیچ قابله ای

                     خشتی

                                خاکستری...

نوشته شد به قلم در دوم اردیبهشت 1387 |