| تبليغات | X |
-اسمش، اسمش رو یادم رفته
-نشونه هاش ؟! آره چن تاش یادمه مهربون بودو با گذشت، شاد بود وهمه کسایی رو که اطرافش بودن شاد میکرد، مث اینکه یه کمی هم رودرباست بود اونم چون همه رو دوست داشت نمیخواست هیشکی ازش ناراحت بشه، تا جایی که یادمه حسود نبود اصلن حسود نبود، گاهی وقتا دلتنگ میشد اما یه قطره بارون کافی بود تا سرحال بیاد...
-بغض نه بغض نکردم گلوم یه کمی میخاره
- این نشونه ها به دردتون نمیخوره؟! پس چی به دردتون میخوره؟؟
- آها یادمه قد بلند بود با موهای سیاه و ابرو های پرپشت یه کمی پوستش سبزه بود با یه سبیلی که نامرتب بود همیشه اما بود...
-کجا گمش کردم نمیدونم تواین راهی که میومدم همرام بود نمیدونم کجا گمش کردم
- چی ؟ کاری از دستتون ساخته نیست
-ای خدا من یه گمشده دارم کی میتونه برام پیداش کنه...
نوشته شد به قلم در سی ام آبان 1388 | گوشه ی این اتاقک چوبی جنازه ای افتاده است "
درگیر مومیایی ها و سنگها و هرمها
نازنینی میگوید این را
***
نای نفس نداری
دل دل میکند دلت
نه در سینه که دردهانت
مرده ای دیگر
در انتظار قبر و نکیر و منکر
دیگر چمدانت را هم بسته ای
"بیاید جمع کنید این جنازه رو"
صابری میگوید این را
***
"لورنا مک کنته این
درسته خودشه
لورنا مک کنت"
مرده ای میگوید این را
لاکپشت می آید از دور
***
ماه روبروی توست
بین برگهای کاج
ماه نو
هلال
و نجوایی در گوشت
"خوبی؟"
لوتوسی، نگاره ای، دلی میگوید این را
***
مادرم میگوید:
"زنده شو به عشق سلیمان نبی"
و نمیدانم کیست در دور دستها که میگوید:
"عشق زنده اش کرد..."
نوشته شد به قلم در سی ام آبان 1388 | مسيحا نيا
مسيحا ندو
مسيحا جيغ نكش
مسيحا پاتوزمين نزن همسايه خوابيده
مسيحا پشتم رو پنجول نكش
مسيحا آرنجمو نكن تو دهنت
مسيحا
مسيحا
مسيحا
مسيحا...
نوشته شد به قلم در بیست و نهم آبان 1388 | کفش هایم را می کنم
جوراب ها را هم
حرمت نگه داشته ام که عریان نیستم
تو می آیی
می روی
گاه خیسم می کنی
اما ....
این همه دل دل نکن
سراپا غرقه ام کن
در آن راز بی کرانه مه آلود!
نوشته شد به قلم در بیست و ششم آبان 1388 | زیر نور ماه
در آغوش کوه مهر
نوشته شد به قلم در بیست و یکم آبان 1388 | فوت میکنم این همه غبارها را از رخ تاریخ خسته ی سنگها
نگار کندها
سنگ نوشته ها
کاش باد بودم
کاش باران بودم
حیف
فوت
تنها فوتم اما...
نوشته شد به قلم در نوزدهم آبان 1388 | 
